Op den Inhalt sprangen

motzen

Vu Wiktionnaire

Lëtzebuergesch[änneren]

1. P. Sg. * 2. P. Sg. 3. P. Sg. 2. P. Pl. Participe passé
motzen motz motzt motzt gemotzt
* steet fir déi 1. P. am Singulier a fir déi éischt an drëtt P. am Pluriel
** Gëtt mat dem Hëllefsverb hunn konjugéiert.

Verb (or) (intrans.)

Aussprooch (IPA): [ˈmot͡sən]

Bedeitung:

weisen datt engem eppes net passt, verbruet sinn

Bsp:

  • Ech koum spéit heem, elo motzt meng Fra.
  • De Bouf motzt, well en eng op de Bak krut.