motzen

Lëtzebuergesch

1. P. Sg. *	2. P. Sg.	3. P. Sg.	2. P. Pl.	Participe passé
motzen	motz	motzt	motzt	gemotzt
* steet fir déi 1. P. am Singulier a fir déi éischt an drëtt P. am Pluriel ** Gëtt mat dem Hëllefsverb hunn konjugéiert.

Verb (or) (intrans.)

Aussprooch (IPA): [ˈmot͡sən]

Bedeitung:

weisen datt engem eppes net passt, verbruet sinn

Bsp:

Iwwersetzungen