grommelen

Lëtzebuergesch

1. P. Sg. *	2. P. Sg.	3. P. Sg.	2. P. Pl.	Participe passé
grommelen	grommels	grommelt	grommelt	gegrommelt
* steet fir déi 1. P. am Singulier a fir déi éischt an drëtt P. am Pluriel ** Gëtt mat dem Hëllefsverb hunn konjugéiert.

Verb (r)

Bedeitungen:

1. sech iwwer eppes iergeren, eng Onzefriddenheet ausdrécken.
2. net haart an däitlech schwätzen
3. donkel Téin vu sech ginn

=>(trans.):

• Has du verstanen, wat de Jemp gegrommelt hat.

=>(intrans.):

• Den Hond grommelt, wann d'Kanner en zecken.
• Méi Papp grommelt, wann eise Pier ze lues schafft.

Synonymmer: knadderen, knouteren

Iwwersetzungen

Däitsch: knurren (de) Franséisch: marmotter (fr), grommeler (fr), grogner (fr), râler (fr)