schléngeren

Kuckt och : Schléngeren

Lëtzebuergesch

Verb (r) (intrans.)

1. sech net riicht fortbewegen.
   • D'Schëff schléngert am staarke Wand.
   • En huet sech derduerch geschléngert.

Iwwersetzungen

Däitsch: schlingern (de) Franséisch: rouler (fr), ballotter (fr), tanguer (fr) Hollännesch: stampen (nl), slingeren (nl)

    Conjugaisoun vu(n) schléngeren

Infinitif		schléngeren
Participe		geschléngert
Hëllefsverb		hunn
		Eenzuel			Méizuel
		1. Persoun ech	2. Persoun du	3. Persoun hie(n)/si/hatt	1. Person mir	2. Persoun dir	3. Persoun si
Indicatif	Présent	schléngeren	schléngers	schléngert	schléngeren	schléngert	schléngeren
	Passé composé	hu(nn) geschléngert	hues geschléngert	huet geschléngert	hu(nn) geschléngert	hutt geschléngert	hu(nn) geschléngert
	Plus-que-parfait	hat geschléngert	has geschléngert	hat geschléngert	hate(n) geschléngert	hat geschléngert	hate(n) geschléngert
	Futur simple	wäert schléngeren	wäerts schléngeren	wäert schléngeren	wäerte(n) schléngeren	wäert schléngeren	wäerte(n) schléngeren
	Futur antérieur	wäert geschléngert hunn	wäerts geschléngert hunn	wäert geschléngert hunn	wäerte(n) geschléngert hunn	wäert geschléngert hunn	wäerte(n) geschléngert hunn
Conditionnel	Présent composé	géif schléngeren	géifs schléngeren	géif schléngeren	géife(n) schléngeren	géift schléngeren	géife(n) schléngeren
	Passé	hätt geschléngert	häss geschléngert	hätt geschléngert	hätte(n) geschléngert	hätt geschléngert	hätte(n) geschléngert
Impératif	Affirmatif	—	schlénger	—	—	schléngert	—
* (n) oder (nn) seet datt den n am Fall vun der Eifeler Regel ewechfällt.