loossen

Lëtzebuergesch

Conjugaisoun
Indicatif	Persoun	Présent	Prétérit	Passé composé	Plus-que-parfait
	ech	loossen		hu gelooss	hat gelooss
	du	léiss		hues gelooss	has gelooss
	hien* / hie**	léisst		huet gelooss	hat gelooss
	mir	loossen		hu gelooss	hate gelooss
	dir / Dir	losst		hutt gelooss	hat gelooss
	si	loossen		hu gelooss	hate gelooss
Conditionnel	Persoun	Présent simple	Présent composé	Passé
	ech	léiss	géif loossen	hätt gelooss
	du	léiss	géifs loossen	häss gelooss
	hien* / hie **	léiss	géif loossen	hätt gelooss
	mir	léissen	géife loossen	hätte gelooss
	dir / Dir	léisst	géift loossen	hätt gelooss
	si	léissen	géife loossen	hätte gelooss
Impératif
	Eenzuel	Méizuel	Participe passé	gelooss
	looss!	loosst!
* steet fir hien, hatt, si / ** am Fall vun der Eifeler Regel

Verb (or) (trans.) Aussprooch (IPA): [ ]