leien

Lëtzebuergesch

Conjugaisoun
Indicatif	Persoun	Présent	Prétérit	Passé composé	Plus-que-parfait
	ech	leien	louch	hu geleeën	hat geleeën
	du	läis	louchs	hues geleeën	has geleeën
	hien* / hie**	läit	louch	huet geleeën	hat geleeën
	mir	leien	louchen	hu geleeën	hate geleeën
	dir / Dir	leit	loucht	hutt geleeën	hat geleeën
	si	leien	louchen	hu geleeën	hate geleeën
Conditionnel	Persoun	Présent simple	Présent composé	Passé
	ech	léich	géif leien	hätt geleeën
	du	léichs	géifs leien	häss geleeën
	hien* / hie **	léich	géif leien	hätt geleeën
	mir	léichen	géife leien	hätte geleeën
	dir / Dir	léicht	géift leien	hätt geleeën
	si	léichen	géife leien	hätte geleeën
Impératif
	Eenzuel	Méizuel	Participe passé	geleeën
	lei!	leit!
* steet fir hien, hatt, si / ** am Fall vun der Eifeler Regel

Verb (or) (intrans.) Aussprooch (IPA): [ ]