heekelen
Ausgesinn

Bedeitung:
- Mat engem Heekelcrochet an engem Fuedem, Schläpper maachen déi zesummenhänken.
Iwwersetzungen
|
| Infinitif | heekelen | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Participe | geheekelt | |||||||
| Hëllefsverb | hunn | |||||||
| Eenzuel | Méizuel | |||||||
| 1. Persoun ech |
2. Persoun du |
3. Persoun hie(n)/si/hatt |
1. Person mir |
2. Persoun dir |
3. Persoun si | |||
| Indicatif | Présent | heekelen | heekels | heekelt | heekelen | heekelt | heekelen | |
| Passé composé | hu(nn) geheekelt | hues geheekelt | huet geheekelt | hu(nn) geheekelt | hutt geheekelt | hu(nn) geheekelt | ||
| Plus-que-parfait | hat geheekelt | has geheekelt | hat geheekelt | hate(n) geheekelt | hat geheekelt | hate(n) geheekelt | ||
| Futur simple | wäert heekelen | wäerts heekelen | wäert heekelen | wäerte(n) heekelen | wäert heekelen | wäerte(n) heekelen | ||
| Futur antérieur | wäert geheekelt hunn | wäerts geheekelt hunn | wäert geheekelt hunn | wäerte(n) geheekelt hunn | wäert geheekelt hunn | wäerte(n) geheekelt hunn | ||
| Conditionnel | Présent composé | géif heekelen | géifs heekelen | géif heekelen | géife(n) heekelen | géift heekelen | géife(n) heekelen | |
| Passé | hätt geheekelt | häss geheekelt | hätt geheekelt | hätte(n) geheekelt | hätt geheekelt | hätte(n) geheekelt | ||
| Impératif | Affirmatif | — | heekel | — | — | heekelt | — | |
| * (n) oder (nn) seet datt den n am Fall vun der Eifeler Regel ewechfällt. | ||||||||