hachéieren

Lëtzebuergesch

Verb (r)

Bedeitung:

1. A kleng Stécker schneiden oder haken, haaptsächlech bei Fleesch fir Gehaaktes ze maachen.

Iwwersetzungen

Däitsch: haschieren (de) Franséisch: hacher (fr)

    Conjugaisoun vu(n) hachéieren

Infinitif		hachéieren
Participe		hachéiert
Hëllefsverb		hunn
		Eenzuel			Méizuel
		1. Persoun ech	2. Persoun du	3. Persoun hie(n)/si/hatt	1. Person mir	2. Persoun dir	3. Persoun si
Indicatif	Présent	hachéieren	hachéiers	hachéiert	hachéieren	hachéiert	hachéieren
	Passé composé	hu(nn) hachéiert	hues hachéiert	huet hachéiert	hu(nn) hachéiert	hutt hachéiert	hu(nn) hachéiert
	Plus-que-parfait	hat hachéiert	has hachéiert	hat hachéiert	hate(n) hachéiert	hat hachéiert	hate(n) hachéiert
	Futur simple	wäert hachéieren	wäerts hachéieren	wäert hachéieren	wäerte(n) hachéieren	wäert hachéieren	wäerte(n) hachéieren
	Futur antérieur	wäert hachéiert hunn	wäerts hachéiert hunn	wäert hachéiert hunn	wäerte(n) hachéiert hunn	wäert hachéiert hunn	wäerte(n) hachéiert hunn
Conditionnel	Présent composé	géif hachéieren	géifs hachéieren	géif hachéieren	géife(n) hachéieren	géift hachéieren	géife(n) hachéieren
	Passé	hätt hachéiert	häss hachéiert	hätt hachéiert	hätte(n) hachéiert	hätt hachéiert	hätte(n) hachéiert
Impératif	Affirmatif	—	hachéier	—	—	hachéiert	—
* (n) oder (nn) seet datt den n am Fall vun der Eifeler Regel ewechfällt.