däerfen

Lëtzebuergesch

Conjugaisoun
Indicatif	Persoun	Présent	Prétérit	Passé composé	Plus-que-parfait
	ech	däerf	duerft	hunn däerfen	hat däerfen
	du	däerfs	duerfst	hues däerfen	has däerfen
	hien* / hie**	däerf	duerft	huet däerfen	hat däerfen
	mir	däerfen	duerften	hunn däerfen	haten däerfen
	dir / Dir	däerft	duerft	hutt däerfen	hat däerfen
	si	däerfen	dueften	hunn däerfen	haten däerfen
Conditionnel		Présent simple	Présent composé	Passé
	ech	däerft / dierft	géif däerfen	hätt däerfen
	du	däerfts / dierfts	géifs däerfen	häss däerfen
	hien* / hie **	däerft / dierft	géif däerfen	hätt däerfen
	mir	däerften / dierften	géifen däerfen	hätten däerfen
	dir / Dir	däerft / dierft	géift däerfen	hätt däerfen
	si	däerften / dierften	géifen däerfen	hätten däerfen
* steet fir hien, hatt, si / ** am Fall vun der Eifeler Regel

Verb (or)
Modalverb

Hëllefsverb

Aussprooch (IPA): [dˈɛːɐ̯fən]

• Absolut:
  • dréckt aus datt een d'Erlaabnes huet fir eppes ze maachen
  • dréckt e Wonsch, eng Demande oder eng Opfuerderung aus
• Hëllefsverb: hëlleft Verben ze conjugéieren: ech däerf goen.

Iwwersetzungen

Däitsch: dürfen (de) Franséisch: pouvoir (fr)