bréngen

Vu Wiktionnaire
Op d'Navigatioun wiesselen Op d'Siche wiesselen

Flag of Luxembourg.svg Lëtzebuergesch[änneren]

Conjugaisoun
Indicatif Persoun Présent Prétérit Passé composé Plus-que-parfait
ech bréngen hu bruecht hat bruecht
du bréngs hues bruecht has bruecht
hien* / hie** bréngt huet bruecht hat bruecht
mir bréngen hu bruecht hate bruecht
dir / Dir bréngt hutt bruecht hat bruecht
si bréngen hu bruecht hate bruecht
Conditionnel Présent simple Présent composé Passé
ech bréicht géif bréngen
du bréichts géifs bréngen
hien* / hie ** bréicht géif bréngen
mir bréichten géife bréngen
dir / Dir bréicht géift bréngen
si bréichten géife bréngen
Impératif
Eenzuel bréng
Méizuel bréngt
* steet fir hien, hatt, si / ** am Fall vun der Eifeler Regel

Open book 01.svg Verb

  1. ?
    • Ech bréngen e Cadeau fir dech.