bleiwen

Vu Wiktionnaire
Wiesselen op: Navigatioun, sichen

Flag of Luxembourg.svg Lëtzebuergesch[änneren]

Conjugaisoun
Indicatif Persoun Présent Prétérit Passé composé Plus-que-parfait
ech bleiwen blouf si bliwwen war bliwwen
du bleifs bloufs bass bliwwen waars bliwwen
hien* / hie** bleift blouf ass bliwwen war bliwwen
mir bleiwen blouwen si bliwwen ware bliwwen
dir / Dir bleift blouft sidd bliwwen waart bliwwen
si bleiwen blouwen si bliwwen ware bliwwen
Conditionnel Persoun Présent simple Présent composé Passé
ech bléif géif bleiwen wier bliwwen
du bléifs géifs bleiwen wiers bliwwen
hien* / hie ** bléif géif bleiwen wier bliwwen
mir bléiwen géife bleiwen wiere bliwwen
dir / Dir bléift géift bleiwen wiert bliwwen
si bléiwen géife bleiwen wiere bliwwen
Impératif
Eenzuel Méizuel Participe passé bliwwen
bleif! bleift!
* steet fir hien, hatt, si / ** am Fall vun der Eifeler Regel

Open book 01.svg Verb (or) (intrans.)

  1. En Uert bäibehalen
    • Ech bleiwen a Frankräich fir ze léieren.
  2. E bestëmmten Zoustand bäibehalen
    • Et bleift nach dräi Deeg kal.
  3. E Rescht vun enger Quantitéit
    • Et bleiwe siwe Grompere Rescht.
  4. A Verbindung mat leien: stierwen
    • Bei deem Accident sinn der dräi leie bliwwen.

Lautschrëft: