kënnen

Vu Wiktionnaire
Op d'Navigatioun wiesselen Op d'Siche wiesselen

Flag of Luxembourg.svg Lëtzebuergesch[änneren]

Open book 01.svg VerbAussprooch:/?/ kënnen

Conjugaisoun
Indicatif Persoun Présent Prétérit Passé composé Plus-que-parfait
ech kann konnt hu(nn) konnt hat konnt
du kanns konnts hues konnt has konnt
hien* / hie** kan konnt huet konnt hat konnt
mir kënnen konnten hu(nn) konnt hate(n) konnt
dir / Dir kënnt konnt hutt konnt hat konnt
si kënnen konnten hu(nn) konnt hate(n) konnt
Conditionnel Présent simple Présent composé Passé
ech kéint géif konnt hätt konnt
du kéints géifs konnt häss konnt
hien* / hie ** kéint géif konnt hätt konnt
mir kéinten géife(n) konnt hätte(n) konnt
dir / Dir kéint géif konnt hätt konnt
si kéinten géife(n) konnt hätte(n) konnt
Impératif
Eenzuel '
Méizuel '
* steet fir hien, hatt, si / ** am Fall vun der Eifeler Regel


Beispill:
Ech kann mat d'Auto fueren.