hëllefen

Vu Wiktionnaire
Wiesselen op: Navigatioun, sichen

Flag of Luxembourg.svg Lëtzebuergesch[änneren]

Conjugaisoun
Indicatif Persoun Présent Prétérit Passé composé Plus-que-parfait
ech hëllefen hu(nn) gehollef hat gehollef
du hëllefs ' hues gehollef has gehollef
hien* / hie** hëlleft ' huet gehollef hat gehollef
mir hëllefen ' hu(nn) gehollef hate(n) gehollef
dir / Dir hëlleft ' huet gehollef hat gehollef
si hëllefen ' hu(nn) gehollef hate(n) gehollef
Conditionnel Présent simple Présent composé Passé
ech ' wäert hëllefen'
du ' wäerts hëllefen
hien* / hie ** ' wäert hëllefen
mir ' wäerte(n) hëllefen
dir / Dir ' wäert hëllefen
si ' wäerte(n) hëllefen
Impératif
Eenzuel hëllef
Méizuel hëlleft
* steet fir hien, hatt, si / ** am Fall vun der Eifeler Regel

Open book 01.svg Verb Aussprooch:/lb/


Wuertbildungen:
mathëllefen, bäihëllefen, ofhëllefen, ophëllefen