hëllefen

Lëtzebuergesch

Conjugaisoun
Indicatif	Persoun	Présent	Prétérit	Passé composé	Plus-que-parfait
	ech	hëllefen		hu(nn) gehollef	hat gehollef
	du	hëllefs		hues gehollef	has gehollef
	hien* / hie**	hëlleft		huet gehollef	hat gehollef
	mir	hëllefen		hu(nn) gehollef	hate(n) gehollef
	dir / Dir	hëlleft		huet gehollef	hat gehollef
	si	hëllefen		hu(nn) gehollef	hate(n) gehollef
Conditionnel		Présent simple	Présent composé	Passé
	ech			wäert hëllefen
	du			wäerts hëllefen
	hien* / hie **			wäert hëllefen
	mir			wäerte(n) hëllefen
	dir / Dir			wäert hëllefen
	si			wäerte(n) hëllefen
Impératif
	Eenzuel	hëllef
	Méizuel	hëlleft
* steet fir hien, hatt, si / ** am Fall vun der Eifeler Regel

Verb Aussprooch (IPA): [lb]

Wuertbildungen:

mathëllefen, bäihëllefen, ofhëllefen, ophëllefen

Iwwersetzungen

Däitsch: helfen (de) Franséisch: aider (fr) Englesch: help (en) Hollännesch: helpen (nl)