hëllefen

Vu Wiktionnaire
Op d'Navigatioun wiesselen Op d'Siche wiesselen

Flag of Luxembourg.svg Lëtzebuergesch[änneren]

Conjugaisoun
Indicatif Persoun Présent Prétérit Passé composé Plus-que-parfait
ech hëllefen hu(nn) gehollef hat gehollef
du hëllefs hues gehollef has gehollef
hien* / hie** hëlleft huet gehollef hat gehollef
mir hëllefen hu(nn) gehollef hate(n) gehollef
dir / Dir hëlleft huet gehollef hat gehollef
si hëllefen hu(nn) gehollef hate(n) gehollef
Conditionnel Présent simple Présent composé Passé
ech wäert hëllefen
du wäerts hëllefen
hien* / hie ** wäert hëllefen
mir wäerte(n) hëllefen
dir / Dir wäert hëllefen
si wäerte(n) hëllefen
Impératif
Eenzuel hëllef
Méizuel hëlleft
* steet fir hien, hatt, si / ** am Fall vun der Eifeler Regel

Open book 01.svg Verb Aussprooch: [lb]


Wuertbildungen:
mathëllefen, bäihëllefen, ofhëllefen, ophëllefen